Als ware Bourgondiërs houdt het succesvolle schrijversduo van lekker koken, uitgebreid tafelen, tuinieren, zwemmen en tennis. Tijdens eindeloos lange wandelingen kunnen de schrijvers oneindig discussiëren en filosoferen over de wereld en de dingen die hen bezighouden. Dat uiteindelijk stof tot schrijven geeft.
Waarschijnlijk slaat daarom hun werk ook zo aan. Het is pure fictie, maar ondertussen zou een ieder van ons het kunnen overkomen. In tien jaar hebben ze al tien bestsellers op hun naam staan. Nummer elf is in bewerking. Is een onderwerp gekozen dan is het belangrijk dat het plot en de verhaallijn worden uitgediept. Tegelijkertijd bespreken en verdelen de auteurs de taken over wie wat en welk deel van het verhaal schrijft volgens 'de stem van Nicci French'. De derde 'persoon' in hun bestaan.

Radiopresentator
De knus ingerichte bibliotheek van het authentiek ingerichte hotel aan de Herengracht is de perfecte omgeving voor de ontmoeting met Nicci French. In de kleine kamer staan drie wanden vol met boeken van schrijvers die er gelogeerd hebben, allemaal gesigneerd. Aan de antieke hoge tafel praat het gemakkelijk met de 'schrijfsterren'. Die omschrijving, daar moeten ze om lachen, want zo zien zij zich helemaal niet. 'Dat zijn wij niet,' steekt Nicci Gerrard direct van wal. 'Nee toch', en ze kijkt haar man Sean French vragend aan. 'We mogen dan wel een beetje bekend zijn, toch vertoeven wij niet in de wereld van glitter en glamour zoals filmsterren. Verre van dat. Voor ons gevoel kunnen we redelijk normaal functioneren en incognito leven in onze rustieke woonomgeving, twee uur rijden van het hectische Londen. Misschien kun je ons, Sean en mij, een beetje vergelijken met een radiopresentator. Zijn stem en programma staan in de schijnwerpers, maar niet zijn persoon. Zo werkt dat bij ons ook een beetje, denk ik. Wij kunnen ons redelijk goed verschuilen achter onze boeken en pseudoniem Nicci French en dat voelt heel prettig. We hebben een rijk bestaan. Ik bedoel niet alleen in de materiële zin.' Of zoals ze dat zelf zo mooi omschrijven. 'Het schrijven van boeken geeft ons de kans en vrijheid te leven zoals we nu doen.'

Beestenboel
Het gezin neemt een belangrijke plaats in bij de schrijvers. Als werkende ouders besteden ze veel tijd aan het gezin dat altijd centraal staat. Volgens eigen zeggen is het in Huize French een levendige huishouding en gaat het er niet anders aan toe dan in ieder ander gezin met vier opgroeiende adolescenten en een beestenboel in een klein dorp. Er worden veel kilometers gereden van en naar vriendjes en clubs. Misschien is het er in en om het grote landelijk gelegen huis niet altijd even netjes of opgeruimd. 'Gestreken kleding staat ook niet boven aan het huishoudelijke lijstje,' doet de schrijfster eerlijk uit de doeken en wijst ondertussen naar haar witte deels kneuterige t-shirt. Dat vinden de voormalige joumalisten allemaal minder belangrijk. Miniem is de hulp van derden in de huishouding en de grote tuin. In plaats daarvan besteedt dit waanzinnig populaire schrijvende koppel naast hun drukke schrijfwerkzaamheden des te meer tijd aan de opgroeiende kinderen die volgens hen in een belangrijke ontwikkelingsfase zitten. In het alledaagse leven is niet veel gepland. Het loopt zoals het loopt. Een zoon van achttien en drie dochters in de leeftijd van zeventien, vijftien en twaalf nemen een belangrijke plaats in en bepalen daarmee een groot deel van het dagelijkse draaiboek.

Filmpje
De opvoeding hield hen kennelijk een lange tijd zo bezig dat het zelfs invloed had op de inhoud van hun laatst gepubliceerde boek Verloren. De rode draad van deze roman is herkenbaar voor vele ouders. Kleine geheimen die een tiener voor zich houdt. De denkwijze van een puber, het langzaam afstand nemen van de ouders en de invloed van leeftijdsgenootjes. Het hoort er allemaal bij. Vooral vrienden worden steeds belangrijker. 'Welke ouder is niet bang, op welke wijze dan ook, zijn kind te verliezen? Sean en ik willen ze niet alleen tevreden stellen met dure materiële speeltjes. Onze voorkeur gaat uit naar veel praten en tijd nemen voor ze én hopen dat het een positieve invloed heeft op hun weg naar de volwassen wereld. Dat begint al met eten koken. Spelenderwijs worden ze daar bij betrokken en ondertussen praten we bij. De kinderen vinden koken zelfs leuk. Tijdens het avondeten hebben we vaak uitvoerige gesprekken. Onze jongste Molly zit nu in een fase waarin ze het de laatste tijd zelfs een beetje vermoeiend vindt worden en ze kan er niet altijd meel even veel puf voor opbrengen. Ze opperde laatst al een keer of we niet een filmpje konden gaan kijken tijdens het eten!' onderstreept Nicci de kern van het verhaal met humor. Dochterlief is twaalf jaar en enkele karaktertrekjes van haar puberale gedrag hebben inderdaad rolmodel gestaan voor Verloren. De benjamin van het gezin had geluk, want ze mocht met haar ouders mee voor een tweedaags tripje naar Amsterdam.

Het heeft zo moeten zijn dat het schrijversduo me vlak voor ons gesprek - toevallig voor mij - met Molly op straat loopt. Nog net voordat ze 'het toneel opgaan voor ons interview' wandelen ze nietsvermoedend en gemoedelijk naast elkaar langs de Herengracht naar hotel Ambassade. Het is een bijna aandoenlijk, alledaags familietafereeltje en beantwoordt volledig aan het latere onderhoud. Links loopt vader met de aankopen in de hand en in het midden houdt een langharig pubermeisje vertrouwd haar nu nog bijna even grote moeder bij de linkerhand. Als ieder ander toeristisch gezinnetje maakte het bekende schrijversduo nog even gebruik van de mogelijkheid om op de valreep met hun opgroeiende dochtertje het centrum in te lopen en de ontspannen sfeer van onze karakteristieke hoofdstad te proeven. De aanwezigheid van de jonge puber was voor hen ook de reden de avond daarvoor eerder 'thuis te komen', terwijl naar verluidt de andere genodigden van uitgeverij Ambo Anthos tot diep in de nacht op het zeer geslaagde feest bleven.

Tuinhuisje
De auteurs hebben met alle gepubliceerde uitgaven bewezen dat het mogelijk is samen een boek te schrijven. Nicci had eerder al twee boeken geschreven en Sean wilde dat ook wel. Toen ontstond het idee samen een boek te schrijven en dat was Het geheugenspel. Ondertussen is het stel begonnen aan hun elfde boek. De chemie tussen deze twee echtelieden werkt. Ooit begonnen ze hun carrière als hardwerkende joumalisten en dat hebben ze nog heel lang gecombineerd met boeken schrijven tot het niet meer te doen was. Nicci schrijft in huis in haar werkkamer en Sean verruilde ongeveer een half jaar geleden zijn werkkamer op zolder voor een huisje in de tuin. 'Hij gaat dus nu naar zijn werk', grapt Nicci.

In hoeverre gebruiken jullie persoonlijke ervaringen in een boek?
Sean neemt het woord over; 'Ongemerkt zullen bepaalde situaties, personages en karakters uit de omgeving of belevingswereld onze fantasieën prikkelen, want we laten ons graag leiden door alledaagse zaken of items die Nicci en mij en waarschijnlijk ook andere mensen boeien c.q bezighouden. Anders zouden we niet zo'n grote lezerskring hebben denk ik.'
'Toch is het nooit en te nimmer een één op één kopie. In het geval van Molly hebben we geen echte persoonlijke ervaringen gepubliceerd, maar algemene puberale ontwikkelingen die ieder kind op die leeftijd ervaart. Herkenbaar voor vele ouders. De hond in Verloren bijvoorbeeld haalt nagenoeg dezelfde kattenkwaad uit als de onze en dat is niet toevallig.'
Soortgelijke overeenkomsten vinden ze wel verantwoord. 'Als schrijvers mogen we fantasierijk zijn. Eigenlijk is het vinden van een nieuw idee, een passende omgeving, een hoofdpersoon of boeiende karakters zonder in herhaling te vervallen wel het moeilijkste. Daarbij moeten we er alle twee achter staan. Het gaat niet altijd van een leien dakje.

We hebben ook wel eens gehad dat we hele stukken, zelfs wel eens de helft van een nieuw boek hebben weggegooid omdat het toch niet 'de stem' is van Nicci French. Die derde persoon moet één zijn. Als dat niet klopt dan moet je het loslaten. Dat is het risico van schrijver zijn. Een kok kan ook wel eens een mindere dag hebben, zodat het menu in de afvalbak beland. Het is zonder twijfel hard werken. Ieder van ons blijft kritisch tegenover zichzelf en scherp tegenover de ander. Dat is een karaktertrek die we beiden hebben. Keer op keer proberen we de uitdaging aan te gaan onszelf en daarmee later ook de verwachtingen van de lezer te overtreffen.'

Afzonderlijk
Daarbij schrijven de voormalige journalisten afzonderlijk van elkaar delen van het boek, zoals ze dat van tevoren heel duidelijk hebben afgesproken. Nadien leest en bekritiseert het echtpaar om de beurt elkaars werk. Zonder elkaar af te vallen, zonder uitleg of discussie mag er gestreept, gewijzigd of zoals eerder gezegd zelfs iets weggegooid worden. Daar moet je dan wel tegen kunnen. Dit kan alleen omdat ze beiden overtuigd zijn van ieder zijn individuele kwaliteiten als schrijver en elkaar zien als gelijkwaardige partijen wanneer ze samen Nicci French zijn.

Uitvinding
In 1990 hebben ze elkaar leren kennen. Een jaar later werd hun eerste dochter geboren. Nicci had al twee kinderen uit een eerder huwelijk. In 1999 hebben ze de stap gewaagd van Londen naar Suffolk te verhuizen, een dorpje honderd kilometer boven Londen. Een uithoek die ze bewust gekozen hebben toen zij het oude beroep als journalisten wilden verruilen voor boeken schrijven. 'Weliswaar een groot risico, maar we hadden niets te verliezen en dat risico wilden we graag nemen om een nieuwe weg in te slaan.' Eigenlijk geldt dat voor ieder vak. Wie niet waagt, wie niet wint. Echter als je toevallig een gat in de markt 'vindt' kan het wel eens positief aflopen. In dit geval heeft de schrijfstijl van Nicci French zelfs geleidt tot een nieuwe stroming in literatuurland; de literaire thriller. Voor veel mensen is hun werk een verademing. Verantwoord geschreven thrillers die je in één adem uitleest.

Geen mens is hetzelfde en juist in een relatie zie je vaak twee uitersten terug. Wie herkent niet iets in het feit dat de éne partner heel opgeruimd en geordend is en de ander achteloos en schouderophalend niet het probleem inziet van een chaotische werkplek waar enkel en alleen de persoon in kwestie alles terug kan vinden? Bij de familie French is Sean degene die in zijn chaos heel goed alles terug kan vinden en is Nicci heel 'tidy'. 'Zodra de kinderen 's morgens naar school gaan en de 'taken' zijn verdeeld trekken we ons terug op onze eigen werkplek en werken gescheiden, net als normale werknemers. Als ik iets zoek bij hem op kantoor dan moet ik het hem vragen, want ik kan niets vinden in zijn archieven.' Sean kan er alleen maar om lachen, want hij kan zelf alles feilloos terugvinden.

Vakanties worden regelmatig gevierd in Zweden, het geboorteland van oma French. Zij deed vertalingen. De vader van Nicci was arts en moeder verpleegster. Aangezien de moeder van Nicci uit Zambia komt en haar zus in Angola woont is ook Afrika een continent dat wel eens bezocht wordt. Italië is absoluut een favoriet vakantieland.

Deze zomer gaan ze met de kinderen fietsen op Sicilië. Wat zij zelf in de koffer meenemen is nog niet bekend, want 'there is never never a dull moment in Huize French.'

Annette Ripolli, Lifestyle juni ’06