Interviews met Nicci French
 
Nouveau, januari '02
 (Bron: Nouveau, januari '02)

Miljoenen boeken zijn er van Nicci French verkocht en volgende maand gaat in Amerika de verfilming van bestseller Killing me softly (vertaald als Bezeten van mij) in première. Een ongewoon succesverhaal en een ongewoon interview, met twee mensen die niets liever willen dan één zijn.

Heksenketel
Als Nicci French zijn ze op het ogenblik aan hun zesde boek bezig. Deze zomer verscheen hun voorlaatste: The Red Room. Dat geesteskind houdt ze overigens nog altijd zeer bezig. Het is druk op het moment.
Sean zegt: "Voor The Red Room proberen we, voor het eerst, een filmscenario te schrijven en daarnaast is er natuurlijk de première van de film Killing me softly met Joseph Fiennes en Heather Graham, in januari 2002 in Amerika."
Mogelijk wordt deze film een grote klapper, want hij is geregisseerd door niemand minder dan Chen Kaige (Farewell to my concubine), die met deze Nicci French-roman zijn eerste niet-Aziatische onderwerp koos. De voor televisie gemaakte film The Safe House, met actrice Geraldine Sommerville, is inmiddels wel al in Nederland, maar nog niet in het Verenigd Koninkrijk vertoond.
De hele Nicci French-machine, met alle promotieactiviteiten die daarbij horen, moet het French-Gerard-huishouden soms tot een heksenketel maken.
Nicci: "Het is maar goed dat ik heel geconcentreerd kan werken als ik even niets anders hoef te doen. Ik heb een maand geleden voorlopig mijn baan bij The Observer even opgeschort, om te kijken hoe dat voelt. Maar ik geef toe: soms schreeuw ik wel eens tegen de kinderen, aan het ontbijt."
Het verhaal hoe het allemaal zo is gekomen, hebben ze al vaker verteld, maar enthousiast dissen ze het nog eens op. Zij kijkt naar hem, hij kijkt naar haar en waar de stem van ie een onzeker wordt, maakt de ander de zin af. Deze mensen kennen elkaar door-en-door. Ze begrijpen elkaar met een half woord en al verhalend over hun verleden komen geheimen en herinneringen bij hen op die ze alleen met elkaar delen.

Hun diepste fantasieën
Hun werkwijze houdt een zeker risico in voor hun eigen relatie. Het onthullen van je diepste fantasieën aan de ander, maakt je zeer kwetsbaar.
Sean: "Er is een theorie die zegt dat wat je als schrijver over jezelf onthult, ongeveer een kwart van de werkelijkheid is. Maar ik geef toe dat het weleens ongemakkelijk voelt om al mijn gedachten met Nicci te delen. Zij heeft daar veel minder moeite mee."
"We zouden niet kunnen samenwerken zonder als persoon en als schrijver op elkaar te kunnen vertrouwen," stellen ze plechtig, maar met veel gegiechel. In een artikel, op verzoek van The Observer, schreven Nicci Gerard en Sean French drie jaar geleden over hun eigen favoriete auteurs en over hun manier van lezen.
Op Seans nachtkastje - en op stapels daarnaast - liggen volgens Nicci gewoonlijk romans, een paar poëziebundels een overhellende stapel wetenschappelijke boeken, een kapot gelezen Klassiek Grieks voor Beginners, het Nieuwe Testament, biografieën, essays en filosofische verhandelingen.
Hoeveel boeken ze inmiddels hebben verkocht, weten ze niet: twee, drie miljoen? En dan: de films, de mogelijke doorbraak in Amerika. De twee lijken bij het aansnijden van dat onderwerp eerder op een stel kleine kinderen op sinterklaasavond, dan op een gesetteld stel veertigers dat kan gaan rentenieren. Maar op hun lauweren rusten, dat willen ze niet.
Nicci: "Ik wil altijd blijven schrijven, met Sean én alleen. Wat ik werkelijk vurig hoop, is dat we nooit zullen schrijven louter om succes te hebben, of voor het geld. Er is iets met boeken waar de lucht van geld aan zit. Je kunt meteen merken of een boek is geschreven uit overtuiging of uit winstbejag. Dat geldt ook voor films. Wanneer een film alleen is gemaakt om het geld, zie je dat meteen."
Sean: "Als je gaat schrijven wat een uitgever wil, omdat dat zo goed aanslaat bij het publiek, dan hol je jezelf alleen maar uit. Het is een pact met de duivel. Dat klinkt ook al weer zo wollig." Hij zucht: "Schrijven blijft een eenzame bezigheid. Nou is dat in ons geval minder, omdat we met z'n tweeën zijn en elkaar altijd kunnen aansporen. Maar er blijft altijd onzekerheid. Aan de ene kant geeft het voldoening te weten dat zoveel mensen geld uitgeven om onze boeken te kopen, aan de andere kant vraag je je ook altijd af of het wel goed genoeg is wat je doet. Lachend komen ze tot de slotsom dat dat ook niet zo'n ramp is, zolang je die gedachten maar niet allebei op hetzelfde moment hebt. Je moet niet denken dat je hier met twee depressieve lieden zit, die maar niet van elkaar kunnen loskomen, want zo zit het echt niet."

Nouveau januari '02