Interviews met Nicci French
 
Flair, 19-6-'01
 (Bron: Flair, 19-6-'01)

Nicci French is niet één maar twee mensen. Twee mensen die getrouwd zijn en samen bloedstollende thrillers schrijven. Hun nieuwste, De rode kamer, ligt nu in de winkel. Mocht je nog op zoek zijn naar een spannend boek voor in je vakantiekoffer...

Een relatie hebben is één ding, "partners-in-crime boeken schrijven" iets heel anders. Hoe zijn jullie eigenlijk aan jullie eerste boek begonnen?
Sean: "Het samenwerken kwam gewoon voort uit onze relatie. We praatten over van alles en nog wat en omdat we allebei journalist zijn, vroegen we ons op een dag af of we samen een boek zouden kunnen schrijven. Een boek dat door één persoon leek geschreven."
Nicci: "...en toen dachten we: áls we het ooit willen doen, kunnen we er net zogoed meteen aan beginnen. En dat deden we. In het geheim, op vrije momenten. Het was een leuke, maar ook vreemde periode in ons leven."
Sean: "Daarom zeg ik ook vaak dat ons eerste boek, Het geheugenspel, mijn favoriete boek is. Omdat die eerste samenwerking zo bijzonder was. Het was ons geheim en er was toen nog geen druk van uitgevers, er waren nog geen hoge verwachtingen bij de lezers. We hebben de avond voor we op vakantie vertrokken het boek met een bang hart aan onze agent bezorgd. Zij wist ons in Zweden op te sporen om te laten weten dat ze blij verrast was over het resultaat!"
Hoe gaat dat praktisch in z'n werk, samen een boek schrijven? Zitten jullie als twee pianisten samen achter het toetsenbord?
Nicci: "Nee, we schrijven apart. Een van ons schrijft een hoofdstuk, geeft het aan de ander en die schrapt en verbetert. Vervolgens schrijft die het volgende hoofdstuk en geeft het dan weer aan de ander. We schaven net zo lang bij tot de hoofdstukken naadloos in elkaar overlopen."
Sean: "Eigenlijk schrijven we voor elkaar. We zijn net bergbeklimmers in actie, je bent volledig afhankelijk van de ander en je kunt er niet zomaar alleen vandoor gaan."
Jullie zijn allebei journalisten. Is Nicci French een combinatie van jullie beiden of een geheel nieuwe persoon met een eigen schrijfstijl?
Sean en Nicci: (eerst door elkaar, daarna zowat in koor): "Het is inderdaad een nieuwe derde stem."
Hebben jullie veel research gedaan naar de psychologie van moordenaars?
Nicci: "Ja, Het geheugenspel bijvoorbeeld gaat over recovered memory, het idee dat je in therapie herinneringen kunt bovenhalen die je had verdrongen. Als je over zo'n delicaat onderwerp schrijft, moet je absoluut zeker zijn van je beweringen. Ik heb trouwens voor de krant de verslaggeving gedaan van het Rosemary West-proces (Rosemary West is een Britse seriemoordenares die samen met haar echtgenoot tientallen jonge meisjes ombracht, ic). Lezers denken nu dat Het geheugenspel is gebaseerd op het Rosemary West-proces. Terwijl het boek al af was toen ik het proces volgde. We 'coveren' nooit een specifieke misdaad, we schrijven gewoon over dingen die actueel zijn. Bezeten van mij gaat bijvoorbeeld over stalking."
Jullie vrouwelijke hoofdpersonages zijn altijd alleen. Kits vriend Albie is ook net bij haar weg.
Nicci: "We willen geen vrouwelijke vertelsters met sterke mannen die hun komen redden. Ten eerste gebeurt dat volgens mij ook niet vaak in het echte leven. Ten tweede geloof ik ook dat we er uiteindelijk allemaal alleen voor staan."
Sean: "Ik hoop dat de mensen niet denken dat we ons almachtige goden wanen die zwakke vrouwtjes als personage nemen, zodat we hen kunnen martelen."
Jullie schrijven over de horror van het dagelijks leven, ervaren jullie de werkelijkheid zelf ook als gevaarlijk? Durven jullie 's avonds langs het kanaal te wandelen?
Nicci: (beslist) "Ja hoor."
Sean: (tegelijkertijd) "No way!"
Nicci: "We zijn er ons wel van bewust dat geluk kostbaar is en dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we een leuk gezin met vier gezonde kinderen hebben en dat onze ouders nog in leven zijn."
Sean: "We leven allemaal op een mijnenveld en daar schrijven wij dus boeken over."

Flair 19-6-'01