Interviews met Nicci French
 
Weekend Knack 13/19-6-'01
 (Bron: Weekend Knack 13/19-6-'01)

Zelf kunnen ze zich bij het herlezen van hun boeken om de dooie dood niet meer herinneren wie wat geschreven heeft. Nicci French is dan ook een stuk bekender dan haar geestelijke ouders, Nicci Gerrard en Sean French. De rode kamer is "haar" vijfde succesthriller.

Sympathieke mannen zijn schaars in jullie boeken. Is Nicci French een mannenhaatster?
Nicci: Een lezeres vertelde me dat ze zich aangetrokken voelde tot Michael Doll, de gestoorde jongen uit De rode kamer. Kijk, zo'n opmerking doet ons veel plezier. Want wij zijn graag tegendraads : een man die op het eerste gezicht perfect lijkt, blijkt het tegendeel te zijn, terwijl in de redelijk afstotelijke Michael ook een menselijk wezen schuilt. Misschien komt het doordat ik vroeger met emotioneel gestoorde kinderen gewerkt heb en gezien heb hoe vreselijk het is om geen enkele kans te krijgen in het leven.
Sean: Tot op zekere hoogte beantwoordt een boek aan de maatschappelijke realiteit, maar daarnaast heeft elk verhaal ook zijn eigen logica. In Onderhuids wilden we de indruk wekken dat de begluurde en gemolesteerde vrouwen omringd werden door mannen die op een of andere manier allemaal een beetje verdacht leken. Ze stonden er alleen voor, met niets om zich aan vast te klampen, tenzij hun wil om te overleven. Maar je kunt je natuurlijk niet helemaal onttrekken aan de verantwoordelijkheid voor je personages, dat zou al te gemakkelijk zijn...
Nicci: Het klopt dat in de meeste van onze boeken vrouwen de sterkste persoonlijkheden hebben en met elkaar de stevigste vriendschappen smeden. Nu heb ik het niet over Sean en mij... (lacht) Maar je kunt niet ontkennen dat vrouwen tegenwoordig het sterkst staan: ze zijn niet alleen thuis dominant, maar ook op de werkvloer. Omdat ze met heel veel dingen tegelijk bezig kunnen zijn en met veel overtuiging de kansen grijpen die hen geboden worden. Veel mannen zijn in de war: ze weten niet meer precies wat hun rol in de maatschappij is. Ofwel gaan ze eronderdoor, ofwel proberen ze hun onzekerheid te compenseren door overdreven machogedrag.
Mij lijkt het heel genereus, samen een boek schrijven. Voor veel auteurs is schrijven toch de allerindividueelste expressie van hun ideeën.
Sean: Genereus? Da's een interessante manier om ertegenaan te kijken. Als je ons soms bezig zou horen... Nee, dan lijkt genereus mij niet het juiste woord.
Nicci: Waarom niet? Volgens mij is samen schrijven een daad van vertrouwen en respect. Je overhandigt iets dat onaf en kwetsbaar is en je vertrouwt erop dat de ander het alleen maar bewerkt om het beter te maken. W.H. Auden beweerde ooit dat samenwerken met iemand met wie je niet getrouwd bent, het meest erotische is dat je kunt doen. Ik weet niet of ik het zou kunnen. Met iemand anders dan Sean bedoel ik. Precies omdat we zo'n hechte relatie hebben, is er geen sprake van jaloezie. Het is zoals samen een kind hebben. O nee, dat klinkt verschrikkelijk melig, dat trek ik terug.
Sean: Vergelijk het met koken: je laat iemand proeven van een gerecht dat nog niet helemaal gaar is. Iemand die zegt dat het nergens naar smaakt, het opnieuw in de oven steekt en er kruiden en specerijen aan toevoegt. Er zijn natuurlijk auteurs die in de eerste plaats schrijven om hun naam op de cover te zien staan, maar ik denk dat wij tot de tweede categorie behoren: zij die schrijven voor het pure plezier. Niet dat het altijd zo sereen verloopt. Soms schrapt Nicci net die zinnen die ik het mooist vond en dan is het moeilijk om beleefd te blijven. Maar je moet er altijd van uitgaan dat de ander je beste eindredacteur is.
Verbaas je jezelf wel eens als je samen schrijft? Als je in een richting getrokken wordt die je zelf nooit zou inslaan, bijvoorbeeld?
Sean: Absoluut, alles wat goed is aan onze boeken komt voort uit dat proces. Er is een theorie die zegt dat elk goed gedicht zijn schepper verbaast, omdat hij zelf niet weet waar de inspiratie vandaan komt. Als je samen schrijft, imiteer en versterk je dat proces. Je steekt elkaar aan met je obsessies. Nicci doet mij voortdurend dingen schrijven waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben. Het maakt deel uit van het angstaanjagende genot van onze samenwerking.
Nicci: Het gevaar bestaat natuurlijk datje om elkaar te sparen, kiest voor de kleinste gemene deler. Maar wij doen net het tegenovergestelde: wij prikkelen elkaar, dagen elkaar uit, sleuren elkaar mee om dieper en donkerder te gaan.
Verliefd worden op iemand die je van haar noch pluim kent. Is dat wat jullie zelf overkomen is?
Sean: Eigenlijk wel. Ik wist zo goed als niets over Nicci.
Nicci: Mij overkwam het op een moment dat ik het het minst verwachtte. Ik was alleen met twee kinderen na een pijnlijke scheiding, zat slecht in mijn vel, rookte te veel, at nauwelijks... Verliefd worden was het laatste waar ik op zat te wachten.
Sean: Pure waanzin was het, zo snel en roekeloos wij een hoop beslissingen namen: trouwen, een huis kopen, samen een kind hebben. Voor hetzelfde geld had ik er kunnen achter komen dat Nicci een heel gevaarlijke vrouw was.
Nicci: Ik bén een gevaarlijke vrouw, als je dat maar weet.

Linda Asselbergs, Weekend Knack 13/19-36-'01