Interviews met Nicci French
 
De Morgen, 16-5-'01
 (Bron: De Morgen, 16-5-'01)

Weinig auteurs hanteren het scalpel zo behendig als Sean French en Nicci Gerrard, samen Nicci French.
Ook in hun nieuwe literaire thriller, De rode kamer gaan ze genadeloos tot op het bot. Haal ze echter achter hun tekstverwerker vandaan, zet ze in een zonnige tuin en het blijken schatten van mensen te zijn.
Jullie wonen nu een goede twee jaar op het platteland. Heeft de verandering van omgeving jullie werk beïnvloedt?
Sean French: "Alleen in de zin dat je hier minder wordt afgeleid."
Nicci Gerrard: "Voor het decor moesten we niet verhuizen, want ons boek over de vlucht uit de stad was al twee jaar klaar voor we naar hier kwamen. Het veilige huis gaat over een vrouw die uit Londen vertrekt omdat het er te gevaarlijk is. (lacht) En dan gebeuren er op het platteland zulke verschrikkelijke dingen dat ze toch maar liever teruggaat..."
Sean French: "De twee boeken die we hier hebben geschreven zijn allebei erg stedelijk. Het gekke is datje bij bepaalde boeken het idee krijgt dat ze in een bepaalde omgeving gemaakt moeten zijn. Maar neem nu iemand als Mario Vargas Llosa: je ruikt en proeft Zuid-Amerika in zijn boeken, maar hij heeft ze grotendeels in Londen geschreven. Of denk aan Joyce, die niet over Dublin kon schrijven toen hij er nog woonde. Als banneling kon hij het wel."
Nicci Gerrard: "Want dan heb je de herinnering aan iets dat af is. Iets dat niet meer verandert, niet meer verstoord wordt door de realiteit."
Sean French: "Je hebt ook mensen die als ze willen schrijven over bijvoorbeeld Los Angeles, daar moeten gaan wonen."
Nicci Gerrard (lacht): "Dat zijn dus mensen zonder kinderen."
Een gegeven dat vaak in jullie boeken opduikt is het gevoel dat niets zeker is. Er bestaat geen veilige thuishaven, niemand die je echt kan beschermen.
Sean French: "Zo is het ook. Misdaadverhalen scheppen vaak een vals beeld van de realiteit. De politie weet wat ze doet, de psycholoog kan perfect voorspellen wat de psychopaat zal doen... De werkelijkheid is totaal anders. De politie brengt er niets van terecht. Ze maken de stomste fouten. Blunders die je niet zou kunnen verzinnen en niet zou durven opschrijven."
Verandert het concept van een boek terwijl jullie eraan werken?
Sean French (lacht): "Veel teveel."
Nicci Gerrard: "Het moet een organisch proces blijven. Je begint wel met een structuur, maar die mag je niet te braaf volgen. Een boek leidt zijn eigen leven. En soms gaat het dood. We zijn al meer dan eens halverwege een boek gestopt omdat we voelden dat het verhaal niet werkte. Je bent ermee bezig en alles verloopt volgens plan, maar het komt niet tot leven."
Sean French: "Als recensent vond ik het een sentimenteel idee dat je personages een boek kunnen overnemen. Maar als schrijver merk ik dat het waar is. Ze leiden hun eigen leven. Je kunt ze gewoon niet verplichten om sommige dingen wel of niet te doen. Ze krijgen hun eigen logica. Precies dat maakt het schrijven zo interessant."
De rode kamer is jullie vijfde boek. Hebben jullie het gevoel dat jullie werk evolueert?
Sean French: "Ja, omdat we meer vrijheden nemen. We durven steeds meer. Ons allereerste, waar ik nog altijd het meest trots op ben, omdat we het in het geheim schreven, benieuwd of het ons zou lukken, lag nog vrij dicht bij een orthodox misdaadverhaal. Geen Agatha Christie, maar toch... Het was nog behoorlijk cerebraal. Nu storen we ons veel minder aan de geplogenheden van het genre. We laten een boek groeien, we zien wat er gebeurt..."
Nicci Gerrard: "Dat is het leuke van de thriller als vorm, je kunt er alle kanten mee uit. Wat verklaart waarom meer en meer schrijvers ernaar grijpen. Wij werken niet met een formule of met vaste personages. We willen niet in een vast patroon vervallen. Maar of we echt evolueren...? Misschien worden we grimmiger."
Sean French: "Scherper, misschien."
Nicci Gerrard: "In elk geval schrijven we voortdurend vrijer. We kunnen elkaar gemakkelijker vertrouwen, we weten wat de ander zal aanvaarden."

Bart Holsters, De Morgen 16-5-'01