Interviews met Nicci French
 
Marie Claire juni '00
(Bron: Marie Claire juni '00 )

Mijn reis naar Londen voltrekt zich als zo'n nare vermoeiende droom, waarin je vooruit wilt komen, maar aan de grond geplakt blijkt te zitten. Files, mist, vertragingen en als klap op de vuurpijl de trein die stopt omdat een wanhopig persoon zich op de rails heeft gestort. Onvoorstelbaar in dit prachtige landschap. Heuvelachtig, groen met hier en daar een landhuis, wat cottages, schattige Anton Pieckdorpjes. Het decor van vele thrillers. Ik associeer dit liefelijke, vriendelijke landschap onmiddellijk met moord, geweld en bedrog, Wat gebeurt er allemaal achter die roodstenen muurtjes?
Een warm onthaal wacht me bij de Frenches. Ze zijn enthousiast, hartelijk, hebben een tafel vol overheerlijk eten klaarstaan: zalm, salade, kaas, vers gebakken brood. Dat hun leven, hier in dit prachtige huis, met vier kinderen en drie bestsellers, lijkt op een droom die werkelijkheid wordt, beamen ze.
Hoe houden jullie al die ballen, werk, vier kinderen, boeken schrijven, een relatie, in de lucht?
Nicci: 'Ik denk er vaak aan om te stoppen bij The Observer, want ik heb geen tijd en ik word gek! Maar het is ook goed voor me om eropuit te gaan, leuke kleren aan te trekken, vergaderingen te hebben, te roddelen. Dat ritme van het werkende leven, inspiratie te halen uit de buitenwereld, dat heb ik nodig.'
Dat klinkt als de perfecte vrouw.
Nicci lacht heel hard: 'Nee, dat ben ik zeker niet! Kom hier 's morgens vroeg eens langs als ik sta te schreeuwen tegen iedereen. Ik doe veel, maar dat doen alle vrouwen. Ik haast me gek en ik probeer een balans te vinden tussen het moederschap, journalist, schrijver en echtgenote zijn. Onze boeken gaan ook over die worsteling.'
Wat maakt het thrillergenre zo verschrikkelijk verslavend en aantrekkelijk? Het is toch wonderlijk dat we plezier beleven aan het lezen van de meest gruwelijke verhalen?
Sean: 'Ik hou erg van enge films, thrillers als Seven of Silence of the Lambs. Maar in het dagelijks leven kan ik niet tegen welke vorm van geweld dan ook. Volgens mij zit er ook een groot verschil in. Enge films of enge boeken bekijk of lees je in een veilige, vertrouwde omgeving en na het lezen of kijken kom je terug in je eigen vertrouwde wereld. Daar zijn verhalen voor, je kan naar elke wereld, elke plek, elke emotie gaan, zonder dat het je werkelijk raakt. Het is een soort spel. Dat christelijke idee dat denken aan geweld hetzelfde is als het uitvoeren ervan, maakt dat we ons vreselijk schuldig voelen over negatieve gedachten. Maar volgens mij kan het geen kwaad, dit soort fantasieën. Het is goed om in je fantasie, alles te kunnen begrijpen, ondergaan en uitvoeren. [...]'
Wie durft de politie nog te vertrouwen, na het lezen van Onderhuids?
Nicci: 'De politie maakt veel fouten.'
Sean: 'De verschrikkelijkste fouten heeft de politie gemaakt in vele politieonderzoeken. Dat kun je niet opschrijven, want niemand zou het geloven. We doen net alsof we veiliger zijn dan we zijn. Maar als iemand jou als doelwit heeft uitgekozen, kan niemand je beschermen. Als iemand je wil vermoorden, dan kunnen ze dat doen, wat je ook probeert om veilig te zijn. [...]'
De hoofdpersonen in de Nicci French boeken, zijn allen vrouw en ongelukkig in de liefde...
Nicci: 'Ja, dat klopt. We schrijven altijd over vrouwen die alleen overblijven. Ik geloof ook dat we allemaal alleen overblijven, zelfs wanneer we getrouwd zijn. Want mannen en vrouwen hebben tegenwoordig zoveel problemen met wat ze allemaal willen in een relatie. Alles is open, veel mensen zijn daardoor erg eenzaam, ook in een relatie.'
En de meeste mannen in jullie boek zijn vaak zwak, slap, niet bepaald heroïsche figuren, of gevaarlijk en slecht.
Nicci: 'Misschien is dat omdat het verhaal dat verlangt. Ik groeide op als feministe - moest zelfstandig, sterk en onafhankelijk zijn. We wilden niet langer slecht behandeld worden door een man. Maar zo veel van mijn vriendinnen kozen voor de vreselijkste mannen. En ze stonden die mannen toe, om hen zo vreselijk te behandelen. Dat intrigeert ons. Waarom laten zelfstandige, sterke, onafhankelijke vrouwen zich nog steeds in met gevaarlijke mannen? We begrijpen onszelf niet altijd. De meeste vrouwen weten beter en toch, ze laten het gebeuren. Heel vaak past de liefde die je tegenkomt, niet bij je leven, of zoals je wilt dat het leven is. [...]'
Zijn jullie zelf angstig voor dat noodlot, dat ineens toe kan slaan?
Sean: 'Niet meer dan anderen. Net zoals iedereen proberen we een reden te vinden, waarom anderen iets vreselijks overkomt. Dat is een troost, dan denken we zeker te weten dat het ons niet overkomt, zolang we volgens een ander patroon leven. Maar die troost bestaat niet. Vreselijke dingen kunnen ons allemaal over komen.'
Nicci: 'Als Nicci French willen we schrijven over de horror van het dagelijks leven. Geheimen binnen een familie, binnen een huwelijk. Er hoeven geen bommen uit de lucht te vallen om een boek angstaanjagend te laten zijn. Jaloezie, achterdocht, huiselijk geweld, het gewone leven is al spannend genoeg.'

Saskia Noort, Marie Claire juni '00