Artikelen over Nicci French
 
Hoe het begon - Sean's versie
 (Bron: Vogue, juli '99)

Nicci en ik hebben driekwart van ons leven doorgebracht zonder elkaar te ontmoeten. Twintig jaar lang was daar weinig moeite voor nodig, aangezien zij in Worcestershire zat en ik in Noord-Londen. Maar aan het einde van de jaren zeventig studeerden we allebei twee jaar Engelse literatuur in Oxford. Nicci ging om met de interessantste en creatiefste mensen op de universiteit, terwijl ik een leven leidde dat een middeleeuwse kluizenaar waarschijnlijk te eenzaam zou vinden. We kwamen elkaar nooit tegen, wat waarschijnlijk maar goed was ook, want Nicci zou mij maar vreemd gevonden hebben en ik zou bang voor haar zijn geweest. Zulke dingen moeten op het juiste moment gebeuren.

Nicci studeerde af, trouwde en ging in Sheffield wonen. Het jaar daarop ging ik terug naar Londen. Nicci kwam algauw ook naar Londen en we werkten allebei op het gebied van kunst- en literatuurjournalistiek, maar nog steeds kwamen we elkaar niet tegen. Toch moet ik haar wel hebben gekend, want jaren later vond ik een blaadje met gekrabbelde aantekeningen. Het was een overblijfsel van een of andere vergadering. Boven aan de pagina had ik heel mysterieus 'Vrouwen?' geschreven en daaronder volgde inderdaad een lijst vrouwennamen; een daarvan was Nicci Gerrard.

Uiteindelijk ontmoetten we elkaar in 1989 op een feestje van de New Statesman. Vreemd genoeg herinner ik me die avond nog levendig. Ik herinner me dat ik haar in alle opzichten aanbiddelijk vond, maar wat ik me vooral herinner is dat ze absoluut niet beschikbaar was. Ze was niet alleen getrouwd, maar ze had ook nog twee kinderen. Dat was intrigerend, zelfs opzienbarend. Kon het waar zijn dat iemand van mijn leeftijd volwassen genoeg was om dat aan te kunnen?

Nicci ging wat klussen doen voor de New Statesman. Ik liep af en toe bij haar binnen en soms praatten we wat met elkaar bij vergaderingen. Op een keer kwam haar babysitter niet opdagen, dus nam ze haar twee kleine kinderen, twee en een jaar oud, mee naar kantoor. Ik vraag me af of ik verliefd werd op Nicci op het moment dat ze dat schattige bundeltje chaos meenam naar het kleurloze kantoor.

In die periode was haar huwelijk op de klippen gelopen en we lunchten een paar keer samen. Nicci was er slecht aan toe in die periode. Zij rookte alleen tijdens onze lunches, zij stak twee sigaretten op en rookte die dan allebei zelf. Ondertussen at ik mijn maaltijd en vervolgens de hare.

Plotseling, in het begin van 1990, kreeg Nicci een baan bij de Observer. We hadden een laatste lunchafspraak en aan het einde daarvan vroeg ik haar mee uit. We gingen naar When Harry Met Sally, die, nu ik erover nadenk, gaat over twee mensen die elkaar ontmoeten en pas jaren later bij elkaar komen.

Tot hier kan het verhaal overzichtelijk en logisch worden verteld. Daarna lijken de gebeurtenissen vervormd en te veel met elkaar verweven, en ook persoonlijk. Ik bedoel niet dat het niemands zaken zijn behalve de onze, hoewel ik dat ook bedoel. Ik bedoel dat je voorbij het punt van vriendschappelijkheid, seksuele aantrekkingskracht, plezier komt en overgaat naar iets obsessievers. In het begin beoordeel je en onderzoek je: ze is grappig, slim, mooi, goed gezelschap, of geprikkeld, slecht gehumeurd, koppig, maar dan neem je een besluit, niet op de manier waarop je een vragenlijst invult, maar meer op de manier waarop je van een gebouw naar beneden springt in een droom.

Er zijn mensen die zeggen dat we alleen verliefd worden als we hebben geleerd hoe dat moet uit verhalen, boeken, films. Een ding dat ik heb geleerd van de grote liefdesverhalen is het belang van gekte. Het grootste deel van ons leven, als we een stereo kopen, een maaltijd uitkiezen, een boekenplank ophangen, moeten we rationeel en nauwkeurig zijn. Maar voor die weinige echt belangrijke besluiten in ons leven, een beroep, verliefd worden, moeten we onszelf toestaan gek te zijn. Je wordt niet echt gek, want je besluit zelf je hoofd te verliezen, voor een korte periode, en dan kom je weer terug in de echte wereld.

Onze begintijd was gepassioneerd en koortsachtig. Ik kan me er stukjes van herinneren. Het voelde verboden, vreemd en opwindend - volwassen, misschien - om uit te gaan met iemand die boven twee kinderen had.

Korte tijd hielden we onze relatie voor iedereen geheim. We trokken ons bijna terug uit de wereld. Dat houdt ook in dat je de echte wereld negeert, en zelfs anderen negeert of tegen ze liegt. Je wordt niet samen uitgenodigd, je deelt geen meningen, er wordt niet als stel over je gesproken. Je bent niets een stel dat alleen elkaars hand vasthoudt ergens tussen een groep vreemden, of in het donker als je de telefoon niet beantwoordt. Het doen alsof moest eindigen. Mensen begonnen geruchten te horen. Nicci's twee jaar oude zoon vertelde een vriendje dat er een man in hun voorkamer woonde. 

We namen in één keer een heleboel beslissingen: bij elkaar te zijn, samen een weekendje weg te gaan, samen met de kinderen met vakantie te gaan, samen een huis te kopen, te gaan trouwen, een kind te nemen, nu een kind te nemen.
Toen, stukje bij beetje, werd alles normaal, we keerden terug naar het gewone leven, vertelden mensen over ons, maakten kennis met elkaars vrienden, gingen onderdeel uitmaken van het landschap. Nog geen jaar nadat we een stel werden, waren we getrouwd, met nog een kind erbij en een huis.

Nu ik bijna tien jaar later terugkijk, vind ik het nog steeds bijna eng. Hoe konden we zo overhaast handelen terwijl het voor ons allebei al zo'n gespannen en moeilijke periode was? We deden elkaar beloften gebaseerd op zo weinig gedetailleerde kennis over elkaar. Met wat voor mensen hadden we onszelf kunnen opzadelen? Maar wat die periode van waanzin zelf betreft, zou ik wensen dat de rationele, goed geïnformeerde besluiten die ik in mijn leven heb genomen, half zo goed hadden uitgepakt.

Sean French, Vogue, juli 1999