Artikelen over Nicci French
 
Het verschil tussen een schrijver en een bestsellerauteur
 (Bron: Literair Thriller Magazine, juni '07)

Iedere schrijver hoopt dat zijn of haar volgende boek een heuse bestseller wordt. Maar het lukt slechts een enkeling om een dergelijk goedverkopend boek te schrijven. Zoals het schrijversechtpaar Nicci French, dat een abonnement lijkt te hebben genomen op het produceren van bestsellers.
Nicci Gerrard en Sean French zijn nu, na tien jaar, toe aan hun tiende boek dat in Nederland door Anthos Literaire thrillers – dat zelf ook tien jaar bestaat – wordt uitgegeven. Voor elk boek dat zij schrijven rennen mensen naar de boekhandel. Al tien jaar lang hebben de twee voormalige journalisten het succes waar het gros van de schrijvers alleen maar van kan dromen.
Wat maakt het Engelse echtpaar nu zo bijzonder? Hun plots zijn goed, hun taalgebruik is fantastisch, de personages geloofwaardig. Maar dat geldt wel voor meer schrijvers. Nicci Gerrard en Sean French voegen er nog veel aan toe.
Hun psychologische thrillers zijn kleine stijlbloempjes. Bovendien behandelen zij thema’s waar veel mensen mee worstelen. De bezorgdheid over een verdwenen tienerdochter is tenslotte een universeel verschijnsel. Het etiket ‘literaire thriller’ wordt bij Nicci French terecht als ondertitel gevoerd.
De boeken van het Engelse echtpaar draaien steeds om gewone mensen die in ongewone omstandigheden het hoofd koel moeten houden. Nicci French schrijft geen politieromans, en ook geen serie rond een vereenzaamde, verloederde, alcoholistische of anderszins door het leven getekende hoofdinspecteur in een grauwe industriestad. Dat maakt hun succes overigens extra raadselachtig. Met een serie die eenmaal is aangeslagen, is het makkelijker om het publiek vast te houden.
Opvallend is dat het schrijversechtpaar zich een mindere periode kan veroorloven. Zo was De verborgen glimlach zeker niet hun beste boek, waarbij de hoofdbestanddelen van de plot ook nog eens verdacht veel leken op een oud boek van Ira Levin (Een kus voordat je sterft). Maar met Vang me als ik val en vooral met hun laatste boek Verloren, kwam het echtpaar ijzersterk terug.
In augustus 2007 verschijnt hun tiende boek: Tot het voorbij is. Hoofdpersoon is een jonge Londense fietskoerier, Astrid Bell. Ze leeft in een woongroep van zes vrienden die langzaam uit elkaar gedreven wordt door geldproblemen, nieuwe liefdes en uiteenlopende toekomstplannen. Dan sterven er twee vrouwen. Astrid was degene die hen het laatst zag. Zij moet zich afvragen of er een moordenaar is in haar vriendenkring en zelfs als er een verdachte is opgepakt, is het niet duidelijk of die echt schuldig is.
Heel veel schrijvers proberen het succes van Nicci French na te bootsen. Gewone mensen staan steeds vaker centraal in spannende boeken, duo’s starten een schrijverscarrière, de inspecteur van politie krijgt een minder prominente rol, de psychologische spanning wordt opgebouwd. Ook de literaire vorm en inhoud van de boeken van Nicci French worden gekopieerd. Maar het blijven altijd slechts kopieën van het origineel. Het is als met de Tour de France: er doen heel veel renners mee, maar er kan er maar een de beste zijn.

Gijs Korevaar, Literair Thriller Magazine juni '07